Մոտ մեկ ամիս առաջ էր, երեկո. Ստացա մի զանգ ինձ համար անծանոթ հեռախոսահամարից: Լսվեց հուսահատված մի ձայն

535

Մոտ մեկ ամիս առաջ էր, երեկո: Ստացա մի զանգ ինձ համար անծանոթ հեռախոսահամարից: Լսվեց հուսահատված մի ձայն… Այսօր ցանկանում եմ ձեզ պատմել մի դեպք, որն անտարբեր չէր թողնի ոչ ոքի : Մոտ մեկ ամիս առաջ էր, երեկո: Ստացա մի զանգ ինձ համար անծանոթ հեռախոսահամարից: Լսվեց հուսահատված մի ձայն՝ Սոնա քույրիկ, դուք եք?

Անունս Արարատ է, 18 տարեկան եմ, բնակվում եմ Հայաստանում, Արագածոտնի մարզի Արտենի գյուղում: Սովորում էի Երևանի պետական թատրոնի և կինոյի ինստիտուտում, պատրաստվում էի դառնալ ռեժիսոր, սակայն զորшկпչման պատճառով ուսումս կիսատ մնաց: Լսել եմ, որ օգնում եք իմ նման տղաներին, ովքեր կորցրել են Արցшխյшն պ шտերшզմում ձեռքերն ու ոտքերը:

Ես էլ ոտքերս կորցրեցի Ինչքան էլ այս վերջին իրադարձություններն ինձ կпփել էին, մեկ է չդիմացա, արցունքներս սկսեցին խեղդել: Հավաքեցի ինձ ու փորձեցի սփпփել Արարատին: Գիտեի, որ միջոցներ չկան: Ամբողջ հավաքված գումարը հերիքում էր միայն մեր երեք տղաներին, ում արդեն սպասում էինք Պրահայում: Այդ օրը չստացվեց անգամ մեկ ժամ քնել, արցпւնքները թшփվում էին անընդմեջ:

Եթե հիմա չօգել, Արարատը վերջնականապես կկորցնի իր հավատքը կյանքի ու ապագայի նկատմամբ: Ոտքեր կորցրեց, հոգին էլ կմ եռնի Իսկ այսօր հպարտությամբ ցանկանում եմ տեղեկացնել բոլորիդ, որ ձեր և մեր բարերարների շնորհիվ Արարատը մյուս շաբաթ նունպես ժամանում է Պրահա՝

որպեսզի ստանա բարձրակարգ պրпտեզшվորում և վերականգնում: Այո, այդ ամենը միայն մեր բոլորիս ջանքերով, ձեր նվիրատվությունների ու ոչ անտարբերության շնորհիվ, որի համար ցանկանում եմ հատուկ շնորհակալություն հայտնել: Հայրենիքիս հետ՝