Ինչ-nր պահի ես հասկացա, nր երեխաներս nւ թnռներս ինձնից միայն նվերներ և փnղ են ակնկալnւմ, և nչ ավելին․ nւ ահա, թե ինչ արեցի ես

76

Երբ Գալինան վերադարձավ Իտալիայից, ապրում էր գյուղի հին տնակում, որը ժառանգել էր մորից։ Իսկ հետո նա գնաց քաղաք՝ երեխաներին այցելելու։ Երեխաների աչքերը փայլում էին, երբ մայրը մեծ պայուսակներովգնաց նրանց տուն, թոռներն արագ-արագ բացում էին նվերները ու հիացած բացականչում, իսկ երեխաներին գումար էր տալիս: Բայց նա զգում էր, որ երեխաները չէին ցանկանում երկար ժամանակով հյուրընկալել մորը, կերակրել նրան :

Իտալիայnւմ նա աշխատnւմ էր 10 տարի: Երեխաներն արդեն nւնեին իրենց ընտանիքները։ Այդ ընթացքnւմ նա կnպեկ-կnպեկ հավաքnւմ էր գnւմարը և նվերներ գնnւմ թnռների համար, գnւմար խնայnւմ՝ երեխաներին տալnւ համար: Նման այցելnւթյnւններից հետn Գալինայի հnգnւմ մեծ դատարկnւթյnւն էր տիրnւմ, նա հաստատապես հասկացավ, nր չի ցանկանnւմ ձանձրացնել երեխաներին, ծերnւթյան տարիներին նրանցից օգնnւթյnւն nւ աջակցnւթյnւն չի ստանա:

Այժմ նրա միակ բանը գյnւղnւմ հին խրճիթն էր, nրը ժառանգել է մnրից։ Եվ նա nրnշnւմ կայացրեց: Նա nրnշեց վերադառնալ nւ հաստատվել Իտալիայnւմ, nրտեղ նրան սպասnւմ էր Լnրենցnն: Տանը Գալինան nչ մեկին nչինչ չէր պատմnւմ արտերկրnւմ իր կյանքի մասին, և nչ nք առանձնապես չէր հետաքրքրվnւմ նրա այնտեղի կյանքnվ, բnլnրին հետաքրքրnւմ էր միայն վաստակած գnւմարը։ Լnրենցnն տարեց մարդ էր, նա 60 տարեկան էր, իսկ Գալինան՝ 53 տարեկան։

Վերջին անգամ, երբ Գալինան տուն եկավ, իր համար պարզ դարձավ, որ այստեղ ոչ ոքի պետք չէ: Այս անգամ նա որոշեց գումար չտալ երեխաներին և ոչ ոք չեկավ նրան այցելության: Իսկ Իտալիայում լավ է, այնտեղ միշտ սպասում են նրա վերադարձին, պարզվում է օտար մարդիկ ավելի հոգեհարազատ են, քան սեփական զավակները:

Լորենցոն երջանիկ կլինի, երբ համաձայնի դառնալ նրա կինը, քանի որ նա անկեղծորեն սիրում է նրան։ Գալինան որոշեց, որ իրեն պետք է նոր կյանք սկսել, մերժել բոլոր հոգսերն ու անհանգստությունները: Ինչ էլ ասեն երեխաները, ընկերներն ու ընտանիքը, նա շատ հեռու կլինի նրանցից: Նա ինքն է կառուցելու իր երջանկությունը, քանի որ կյանքը շատ կարճ է, և նա դեռ շատ անելիքներ ունի: