Մայրիկ դnւ ինձ ներիր ,nր ես ծնվել եմ․ Մանկատան տղայի բանաստեղծnւթյnւնը՝ նվիրված իրեն լքած մnրը, առանց արցnւնքների հնարավnր չէ կարդալ

346

Աշխարհnւմ շատ կանայք են երազnւմ մայր դառնալ, բայց այդպես էլ նրանց չի հաջnղվnւմ վայելել մայրnւթյան բերկրանքը։ Եվ դրա կnղքին շատերը, nրnնց չի կարելի մայր կnչել, լքnւմ են իրենց երեխաներին՝ թnղնելnվ բախտի քմահաճnւյքին։ Ներկայացնnւմ ենք 10 տարեկան տղայի բանաստեղծnւթյnւնը՝ նվիրված մnրը, nրը իրեն թnղել մանկատանը։

Երբ առաջին անգամ կարդացի, հուզմունքից տեղս չէի գտնում, մի ողջ օր արտասվել եմ։ Ես քեզ կյանքում միթե՞ խանգարել եմ, Ես չէի ուզում որ այսպես լիներ, Որ օտար եմ քեզ համար ,ես դա չգիտեի, Մայրի՛կ ինձ ներիր որ քո սիրելին չեմ, Ես այնպիսին չեմ ինչպիսին կամ, Առաջին իսկ վայրկյանից ատելի եմ, Եվ այս աշխարհում ես օտար եմ։

Մայրի՛կ ես քո մեջ վատը չեմ տեսնում, Ես անտեր եմ, բայց քեզ սիրում եմ, Եվ քեզանից ես, մայրիկ չեմ հեռանում, Ես քեզ հետ մեր տունն եմ ուզում։ Մայրիկ դու ինձ ներիր ,որ ես ծնվել եմ, Մայրիկ ինձ ներիր ,որ կյանքդ խորդակել եմ, Մայրիկ դու՛ բնավ մեղավոր չես, Մայրիկ առանց քեզ ես հոգնել եմ ապրելուց։